ΑΡΘΡΑ
«Κόουτς, Εγώ Πότε θα Παίξω»;
«Κόουτς, Εγώ Πότε θα Παίξω»;
Στη ζωή μας σαφώς και δεν είναι όλα δίκαια. Τα παιδιά μας μεγαλώνουν μέσα σε ένα ιδιαίτερο περιβάλλον ανταγωνισμού και προκλήσεων. Το γήπεδο είναι για το παιδί μια απόδραση από την πραγματικότητα. Εκεί η μόνη του σκοτούρα είναι πως να βάλει γκολ, πως να παίξει και να εφαρμόσει αυτά που μαθαίνει στην προπόνηση και πως, κυρίως, να περάσει καλά.
Το γήπεδο αποτελεί για το παιδί ένα χώρο ελεύθερης έκφρασης και δημιουργίας και ένα περιβάλλον που περιβάλλεται από φίλους και ανθρώπους που το αγκαλιάζουν με αγάπη. Είναι δίχως αμφιβολία το δεύτερο του σχολείο μέσα στο οποίο θέλει να διασκεδάζει και να απολαμβάνει όλα τα δικαιώματα του που αφορούν την ισότητα και τις ίσες ευκαιρίες για συμμετοχή στον Αθλητισμό.
Η ευθύνη του προπονητή!
Τι συμβαίνει όμως αν ένα παιδί συμμετέχει λιγότερο από τα άλλα παιδιά στους αγώνες της ομάδας του; Η ερώτηση «κόουτς, εγώ πότε θα παίξω» αποτελεί για κάθε προπονητή ένα ηχηρό χαστούκι που φανερώνει από την πλευρά του κόουτς μια ενοχή αφού επιλέγει κάποια παιδιά να τα χρησιμοποιεί λιγότερο από τα άλλα.
Αυτό μπορεί να συμβαίνει γιατί μπορεί στο παιχνίδι να έχει απώτερο σκοπό τη νίκη θέλοντας να χρησιμοποιήσει τα «δυνατά» παιδιά ή μπορεί να συμβαίνει γιατί αντικειμενικά ο ίδιος ο προπονητής υποτιμά την επιθυμία του παιδιού που είναι απλά να παίξει και μαζί τις ικανότητες και τη νοημοσύνη του!
Κάθε παιδί, αναπόσπαστο μέλος της ομάδας!
Ειδικά στον αγώνα το κάθε παιδί νιώθει σαν ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ομάδας κάτι που προωθεί την ομαδικότητα, τη συνεργασία, τη φιλία, τη συμπαράσταση, την ενθάρρυνση… Όταν όμως ένα παιδί δεν έχει ίσο χρόνο συμμετοχής με τους φίλους τους αρχίζει να αμφιβάλλει για τον εαυτό και τις ικανότητες του, χάνει το έντονο ενδιαφέρον του για προσπάθεια, νιώθει μια απόρριψη από τον προπονητή και μερικώς αδικούμενος και από τους συμπαίκτες του.
Αμέσως σπάζει η συνοχή και η ομαδικότα, χάνει το ενδιαφέρον του για την προπόνηση και μειώνεται η προσπάθεια του ενώ μπορεί να εκδηλώσει «επιθετική» συμπεριφορά και το χειρότερο μπορεί να παρατήσει και τον Αθλητισμό.
Στις χαρές και στις λύπες μαζί!
Μεγάλη είναι η ευθύνη του κάθε προπονητή πάνω στο συγκεκριμένο θέμα ο οποίος πρέπει να καταλάβει ότι σημασία δεν έχει το αποτέλεσμα σε ένα αγώνα. Σημασία έχει να παίξουν όλα τα παιδιά και να διασκεδάσουν και να φύγουν από το γήπεδο χαμογελαστά.
«Στις χαρές και στις λύπες μαζί» είναι το σύνθημα που ενδυναμώνει το ομαδικό πνεύμα και την προσπάθεια. Δώστε σε όλα τα παιδιά ίσο χρόνο συμμετοχής. Είναι το αγαπημένο τους παιχνίδι το οποίο δε μπορεί και δεν έχει το δικαίωμα κανείς να τους το στερήσει!
Άρθρο Επεξεργασία – Επιμέλεια:
Τηλέμαχος Αθανασίου Καθηγητής Φυσικής Αγωγής Bhr, Προπονητής Αθλητικών Ακαδημιών,
UEFA C License – Master of Science in Sports Coaching
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Πώς να καταστρέψετε το αθλητικό μέλλον του παιδιού σας με τρία απλά βήματα!
Πως να επιλέξετε την καλύτερη Ακαδημία Ποδοσφαίρου για το Παιδί σας!
Έμφαση στο αποτέλεσμα ή στην ανάπτυξη;
Οδηγός Διαχείρισης της Ήττας στο Παιδικό Ποδόσφαιρο!
Γιατί οι γονείς δεν πρέπει να καθοδηγούν τα παιδιά κατά τη διάρκεια των παιχνιδιών!
