Σταυριάνα Αντωνίου: «Ήρθε η στιγμή να πω αντίο»

Σταυριάνα Αντωνίου: «Ήρθε η στιγμή να πω αντίο»

Την αποχώρηση της από την ενεργό δράση ανακοίνωσε η Σταυριάνα Αντωνίου με ανακοίνωση της την οποία ανάρτησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η 26χρονη ταλαντούχα ποδοσφαιρίστρια αποχαιρέτισε και ευχαρίστησε όλους όσους τη συνόδευσαν στο ποδοσφαιρικό της ταξίδι με ιδιαίτερη αναφορά στον πατέρα της Γιώργο Αντωνίου ο οποίος από τη πλευρά του αποτελεί ένα σπουδαίο και ξεχωριστό κομάτι της ιστορίας του ποδοσφαίρου γυναικών στην Κύπρο.

Η Σταυριάνα Αντωνίου αναλυτικά αναφέρει στην ανακοίνωση της:

«Ήρθε η στιγμή να πω αντίο… Πέρασε αρκετός καιρός μέχρι να βρω τη δύναμη να γράψω αυτές τις λέξεις. Ίσως γιατί δεν είναι εύκολο να αποχαιρετάς κάτι που υπήρξε κομμάτι της ζωής σου για τόσο πολλά χρόνια. Κάτι που αγάπησες τόσο πολύ και που, με έναν τρόπο, έγινε κομμάτι του εαυτού σου.. Ποτέ δεν πίστευα ότι στα 26 μου χρόνια θα έγραφα αυτές τις λέξεις. Αφήνω πίσω μου το ποδόσφαιρο. Ένα άθλημα που μπήκε στη ζωή μου όταν ήμουν μόλις 6 χρονών και που για περίπου 20 χρόνια ήταν ένα τεράστιο κομμάτι της καθημερινότητάς μου. Ίσως για κάποιους να φαίνεται νωρίς. Και η αλήθεια είναι πως κι εγώ νιώθω ότι είναι πολύ νωρίς.

Το ποδόσφαιρο, όμως, δεν είναι απλώς 90 λεπτά μέσα στο γήπεδο. Είναι αμέτρητες ώρες προπόνησης, θυσίες, πειθαρχία, ταξίδια, αγώνες, αποκατάσταση, κούραση και συνεχής προσπάθεια να είσαι στην καλύτερη δυνατή κατάσταση. Και όσο μεγαλώνεις, η ζωή έχει περισσότερες απαιτήσεις. Υπάρχει η δουλειά, οι υποχρεώσεις, η καθημερινότητα και κάπου εκεί έρχεται η δύσκολη πραγματικότητα του γυναικείου ποδοσφαίρου. Όταν προσπαθείς να συνδυάσεις μια δουλειά, τις υποχρεώσεις της ζωής και ένα άθλημα που απαιτεί να του δίνεις το 100% σου, κάποια στιγμή γίνεται εξαιρετικά δύσκολο. Και ίσως αυτό είναι το πιο λυπηρό κομμάτι της απόφασής μου. Γιατί το ποδόσφαιρο με μεγάλωσε. Με έμαθε τι σημαίνει πειθαρχία, ομαδικότητα, σεβασμός, προσπάθεια και θυσία. Με έμαθε πως όταν πέφτεις, πρέπει να σηκωθείς και να συνεχίσεις. Μέσα από αυτό γνώρισα ανθρώπους που έγιναν οικογένεια. Έκανα φιλίες που θα κρατήσουν μια ζωή και έζησα στιγμές που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

Είχα την τιμή να φορέσω το εθνόσημο από τα 15 μου χρόνια, να αγωνιστώ στις νεάνιδες και στην Εθνική Γυναικών, να παίξω σε Champions League, Europa League και Euro League, να πανηγυρίσω πρωταθλήματα, κύπελλα και Super Cup και να αναδειχθώ καλύτερη επιθετικός της χρονιάς 2016-2017. Έζησα περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσα ποτέ να ζητήσω. Κι όμως, όταν κοιτάζω πίσω, αυτά που κρατάω περισσότερο δεν είναι τα τρόπαια. Είναι οι άνθρωποι. Οι αγκαλιές. Τα αποδυτήρια. Οι προπονήσεις. Τα γέλια. Τα κλάματα. Οι νίκες. Οι ήττες. Οι στιγμές που μόνο εμείς, όσοι ζήσαμε αυτό το ταξίδι, μπορούμε πραγματικά να καταλάβουμε. Το ποδόσφαιρο δεν μου πήρε μόνο χρόνο. Μου χάρισε μια ολόκληρη ζωή. Στα 26 μου αφήνω πίσω μου κάτι που υπήρχε στη ζωή μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Δεν ξέρω αν είμαι έτοιμη να το αποχωριστώ, αλλά ξέρω πως ήρθε η στιγμή. Ευχαριστώ όλους όσοι περπάτησαν μαζί μου αυτά τα 20 χρόνια. Τους προπονητές μου, τις συμπαίκτριές μου, τις ομάδες μου, τους ανθρώπους που πίστεψαν σε μένα και πάνω απ’ όλα την οικογένειά μου.

Ένα ξεχωριστό ευχαριστώ στον μπαμπά μου, που ήταν δίπλα μου από την πρώτη μέρα, τόσο ως πατέρας όσο και ως προπονητής μου. Αυτός που μου έμαθε τα περισσότερα απ’ όσα ξέρω για το ποδόσφαιρο και ήταν πάντα μέρος αυτής της διαδρομής. Μπαμπά, ένα κομμάτι από όσα έγινα μέσα στο γήπεδο, το οφείλω σε σένα. Σε ευχαριστώ για όλα! Το ποδόσφαιρο με έμαθε να αγωνίζομαι, με έμαθε να αγαπώ, με έμαθε να μην τα παρατάω και με έκανε αυτό που είμαι σήμερα. Κρεμάω τα ποδοσφαιρικά μου παπούτσια, αλλά δεν μπορώ να κρεμάσω τις αναμνήσεις μου. 20 χρόνια μέσα στο γήπεδο. Και μια αγάπη που θα μείνει για πάντα».