ΑΡΘΡΑ
“Όταν ο Γονέας γίνεται Προπονητής στο Σπίτι”! Ένα άρθρο του Ernald Γιάννη Χόντια.
“Όταν ο Γονέας γίνεται Προπονητής στο Σπίτι”! Ένα άρθρο του Ernald Γιάννη Χόντια.
Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα στις αναπτυξιακές ηλικίες δεν βρίσκεται πάντα μέσα στο γήπεδο. Πολλές φορές αρχίζει όταν το παιδί επιστρέφει στο σπίτι. Σίγουρα ο γονέας αγαπά το παιδί του και θέλει να το βοηθήσει, να το προστατεύσει, να το δει να προοδεύει. Αυτή η πρόθεση είναι που πολλές φορές τον οδηγεί σε έναν ρόλο που δεν του ανήκει, τον ρόλο του προπονητή. Συμβουλές και οδηγίες που μπορεί να ακούγονται αθώες ή να ξεκινούν από αγάπη, αλλά μπορούν να δημιουργήσουν ένα πολύ σημαντικό πρόβλημα. Το παιδί αρχίζει να βρίσκεται ανάμεσα σε δύο προπονητές. Και αυτό δεν είναι απλώς θέμα τακτικής, είναι θέμα εμπιστοσύνης.
Στις αναπτυξιακές ηλικίες το παιδί βρίσκεται σε μια διαδικασία μάθησης, θα κάνει λάθη, θα πάρει λάθος αποφάσεις, θα δοκιμάσει πράγματα που δεν θα πετύχουν, θα χρειαστεί χρόνο για να κατανοήσει το παιχνίδι. Αυτό είναι φυσιολογικό μέρος της ανάπτυξης. Η σύγχρονη έρευνα για τον ρόλο των γονέων στον αθλητισμό δείχνει ότι η υποστηρικτική και αυτόνομη εμπλοκή, η θετική σχέση γονέα παιδιού και η μέτρια εμπλοκή συνδέονται με καλύτερες εμπνευστικές εμπειρίες για τους νεαρούς αθλητές, ενώ η υπερβολικά ελεγκτική προσέγγιση μπορεί να λειτουργήσει αρνητικά. Αλλά υπάρχει μια ακόμη διάσταση που συχνά παραβλέπουμε.
Τι συμβαίνει όταν ο γονέας αμφισβητεί στο σπίτι τη διαδικασία που ακολουθεί ο προπονητής. Το παιδί δεν έχει την ωριμότητα ενός ενήλικα για να φιλτράρει δύο διαφορετικές προσεγγίσεις. Το πρόβλημα ξεκινάει όταν ο το παιδί αμφιβάλει για την διαδικασία και ποιον να ακούσει!!! Το σημαντικότερο ο προπονητής βλέπει ένα λάθος ως μέρος της μάθησης. Ενώ ο γονέας μπορεί να το βλέπει ως αποτυχία που πρέπει να διορθωθεί. Και κάπου εκεί το παιδί μπερδεύεται. Το μεγαλύτερο κόστος δεν είναι η λάθος συμβουλή. Το πρόβλημα δεν είναι αν ο γονέας θα δώσει μία λάθος ποδοσφαιρική οδηγία.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι το παιδί μπορεί σταδιακά να χάσει την εμπιστοσύνη του στη διαδικασία. Αν ακούει καθημερινά ότι ο προπονητής έκανε λάθος, ότι έπρεπε να παίξει διαφορετικά, ότι η προπόνηση δεν ήταν σωστή ή ότι κάποιος άλλος ξέρει καλύτερα, τότε το παιδί αρχίζει να αμφισβητεί, όχι μόνο τον προπονητή. Αμφισβητεί αυτό που μαθαίνει. Και όταν ένα παιδί δεν εμπιστεύεται τη διαδικασία, δυσκολεύεται να αφεθεί μέσα σε αυτήν. Δεν δοκιμάζει ελεύθερα, δεν αποδέχεται εύκολα το λάθος, δεν περιμένει να εξελιχθεί. Ψάχνει συνεχώς ποια από τις δύο φωνές πρέπει να ακολουθήσει. Έρευνες για τη σχέση γονέα προπονητή υπογραμμίζουν ότι η χαμηλή εμπιστοσύνη στην τεχνογνωσία του προπονητή, η κακή επικοινωνία και η περιορισμένη αυτονομία του προπονητή συνδέονται με λιγότερο αποτελεσματικές σχέσεις στο περιβάλλον του νεανικού αθλητισμού.
Αντίθετα, η ανοιχτή επικοινωνία, η συνεργασία και η αμοιβαία εμπιστοσύνη θεωρούνται βασικά στοιχεία μιας λειτουργικής σχέσης. Ο γονέας δεν χρειάζεται να γίνει προπονητής Ο γονέας έχει έναν πολύ πιο σημαντικό ρόλο. Να είναι γονέας, να είναι εκεί όταν το παιδί απογοητεύεται, να το στηρίζει όταν δεν παίζει. Να το αγκαλιάζει όταν κάνει λάθος, να χαίρεται όταν προσπαθεί. Να το βοηθά να καταλάβει ότι η αξία του δεν εξαρτάται από το αν έβαλε γκολ, αν κέρδισε ή αν ο προπονητής τον επέλεξε στην αρχική ενδεκάδα. Και πάνω από όλα. Να του επιτρέπει να έχει έναν χώρο όπου μπορεί απλώς να είναι παιδί. Και αν ο γονέας διαφωνεί με τον προπονητή, φυσικά και μπορεί να διαφωνεί. Η διαφωνία δεν είναι πρόβλημα. Ο τρόπος που διαχειρίζεται τη διαφωνία είναι το σημαντικό. Αν υπάρχει πραγματικό ζήτημα, ο γονέας μιλάει με τον προπονητή. Όχι με το παιδί εναντίον του προπονητή. Γιατί όταν ένας ενήλικας βάζει το παιδί στη μέση μιας διαφωνίας ενηλίκων, του μεταφέρει ένα βάρος που δεν του ανήκει.
Η σχέση γονέα προπονητή δεν πρέπει να είναι σχέση αντιπαλότητας. Πρέπει να είναι μια σχέση με διαφορετικούς ρόλους και κοινό σημείο αναφοράς, το παιδί. Η βιβλιογραφία των τελευταίων ετών δίνει ολοένα μεγαλύτερη έμφαση ακριβώς σε αυτή τη συνεργασία γονέων και προπονητών και στην ανάγκη να υπάρχει κοινή κατανόηση στόχων και προσδοκιών. Δύο ρόλοι, ένα παιδί. Ο προπονητής έχει την ευθύνη της ποδοσφαιρικής εκπαίδευσης. Ο γονέας έχει την ευθύνη της συναισθηματικής στήριξης. Το παιδί χρειάζεται και τους δύο. Αλλά χρειάζεται να ξέρει ποιος είναι ποιος. Γιατί στις αναπτυξιακές ηλικίες δεν μεγαλώνουμε απλώς καλύτερους ποδοσφαιριστές. Προσπαθούμε να μεγαλώσουμε παιδιά που θα μπορούν να σκέφτονται, να αποφασίζουν, να κάνουν λάθη να αντέχουν την αποτυχία και να συνεχίζουν. Και αυτό απαιτεί εμπιστοσύνη.
Ο γονέας δεν χρειάζεται να γίνει ο δεύτερος προπονητής του παιδιού του. Χρειάζεται να γίνει ο άνθρωπος που θα του πει “εμπιστεύομαι τη διαδικασία. Εμπιστεύομαι τον προπονητή σου. Και πάνω απ’ όλα, εμπιστεύομαι εσένα». Γιατί τελικά, το παιδί δεν χρειάζεται δύο προπονητές. Χρειάζεται έναν προπονητή που μπορεί να εμπιστευτεί και έναν γονέα που μπορεί να εμπιστευτεί τον προπονητή.
Για περισσότερα άρθρα: Coach Ernald Giannis Hontias The Motivation Hub – ΚΛΙΚ ΕΔΩ.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Πόσο σημαντική είναι η επιλογή της κατάλληλης Ακαδημίας Ποδοσφαίρου για το παιδί σας;
Ποιοι είναι οι στόχοι της προπόνησης στις μικρές ηλικίες στο ποδόσφαιρο;
Γιατί τα παιδιά σταματούν τον αθλητισμό; Υπάρχει τρόπος να το προλάβουμε!
«Αφήστε τα παιδιά να διασκεδάσουν»
Πώς να καταστρέψετε το αθλητικό μέλλον του παιδιού σας με τρία απλά βήματα
Πως θα γίνει το παιδί μου φίλαθλος και όχι οπαδός;
Πως να επιλέξετε την καλύτερη Ακαδημία Ποδοσφαίρου για το Παιδί σας!
Έμφαση στο αποτέλεσμα ή στην ανάπτυξη;
Οδηγός Διαχείρισης της Ήττας στο Παιδικό Ποδόσφαιρο!
Γιατί οι γονείς δεν πρέπει να καθοδηγούν τα παιδιά κατά τη διάρκεια των παιχνιδιών!
